Daarnet zat ik in de tuin een peukje te doen (ben braaf en rook niet in huis, maar alleen buiten) en ik zag zo’n bijna perfecte ‘V’ in de lucht van ganzen die aan hun wintertrek bezig zijn. Mateloze bewondering heb ik daarvoor, het is zo’n prachtig gezicht. "Waar halen die beesten de kracht vandaan, de moed om duizenden kilometers te gaan vliegen? Daar moet je toch niet aan denken, dat is toch ontzettend zwaar?" denk ik altijd als ik dat zie.
Het antwoord? Ze kunnen niet anders. Het zit ín ze en ze hebben geen keuze. Die trektocht móeten ze maken. En toen realiseerde ik me dat het bij mij net zo is.
Voor ‘buitenstaanders’ is het hebben van kanker en het ondergaan van alle onderzoeken, ongemakken etcetera onvoorstelbaar zwaar, zowel fysiek als psychisch. Ik hoor van zoveel kanten dat ik zo positief ben en blijf knokken en hoe knap dat is. Maar ik kan niet anders! Net als die ganzen. Zij vliegen kilometer per kilometer en realiseren zich aan het begin of in het midden van de tocht waarschijnlijk helemaal niet hoe ver ze nog moeten. Zo gaat het bij mij ook; ik leef het leven dag voor dag, daarmee komt automatisch alles gedoseerd en is het allemaal ook goed te doen.
Maar wat die ganzen niet hebben en ik wel zijn jullie!! Het wordt weer eens tijd om jullie ontzettend te bedanken voor de niet-aflatende stroom berichten op mijn weblog, mailtjes en kaartjes. Alleen het feit dat jullie reageren en/of me mailen steunt me al ontzettend, maar ook de inhoud… het gebeurt regelmatig dat ik achter m’n laptoppie zit met tranen in mijn ogen van ontroering of intense dankbaarheid.
Zonder jullie zou het écht zoveel zwaarder zijn en zou ik wellicht ook al een stuk zieker zijn, dat meen ik serieus. Jullie geven me de kracht, voeden m’n positiviteit en laten me ook in mindere tijden vaak lachen (en/of dus een traantje laten). Super! Wederom dus bedankt, jullie zijn allemaal ontzettend speciaal 
.
Gisteren dus weer een drukke dag gehad met tandarts, huisarts en oncologie-wijkverpleegkundige (goed woord voor galgje 
). Tandarts gelukkig helemaal goed gegaan, ik moest een hoge trap ervoor op want hij heeft z’n praktijk op de eerste etage maar dat ging gelukkig helemaal goed. Tandsteen weghalen ook overleefd en er bleek een stukje van een kies afgebroken te zijn en die is ook gerepareerd. Kan dus weer een big white smile geven.
De huisarts kwam voor de verandering eens bij ons langs. Hij suggereerde nog om m’n bloed ook eens te laten testen op de ziekte van Lyme, omdat hij zelf ook had meegemaakt dat vage neurologische klachten daarop bleken te wijzen. Verder vond hij het wel verstandig om gewoon bij het AvL pijn-advies in te winnen, om te voorkomen dat ik straks bij vijf of zes verschillende artsen onder behandeling ben. Geen gek idee.
De wijkverpleegkundige tenslotte blijkt een onzettend aardige en prettige dame. Ook grappig: enerzijds is het nog niet geheel duidelijk wat ze voor me kan doen, anderzijds gaat ze spoed zetten achter de rolstoel die ik bij de gemeente heb aangevraagd, gaat ze informeren naar een traplift en heeft ze een zogenaamde "trippel-stoel" voor in huis geregeld die vanochtend al werd afgeleverd!! Stel je een soort bureaustoel voor; door af te zetten kan ik dus door het huis ‘rijden’. Ha, Steven blij want nu zou ik weer moeten kunnen afwassen en wellicht zelfs koken (hoewel ik me nog niet een pan met kokend water zie afgieten).
Al met al zit er dus weer lekker schot in. Vandaag even geen medische afspraken maar Janette die langskomt… Met een pan pompoensoep, jammie!
