Jawel… niet schrikken maar hier is dan het kale koppie. De afgelopen dagen aardig wat kunnen plukken en Steven heeft daarnet de laatste restjes afgeschoren, ziet er toch wat beter uit dan nog wat pluis & pluk her en der. Het voelt wel héél raar hoor, zo’n kale kop.
Gisteren heeft hij ook wat bandada’s gekocht, dus ik kan ook lekker bedekken.
Verder zijn het een paar zware dagen die ik nu heb. De pijn is goed te doen dus dat scheelt heel erg veel en daar ben ik blij mee en dankbaar om, maar verder ben ik echt zwaar beroerd en belabbberd. Ben erg afwezig/absent, voel me toch wat vaker misselijk, gisteren weer over m’n nek gegaan, alleen praten al maakt me misselijk. Overigens is het sowieso prettig om zo min mogelijk te bewegen. Lopen gaat nu ook niet meer, transfer van de woonkamer naar de tuin gaat met rolstoel. Verder… tja, lastig te omschrijven hoe ik me voel. Gewoon slecht 
.
Sinds twee nachten kamperen we in de woonkamer; ik op de bank en Steef op het luchtbed. Dan zo ergens tussen 7 en 8 moet ik echt opstaan, dan lig ik niet goed meer en heb last van zure oprispingen. Steven doet dan alles open (lekker frisse buitenlucht), zet ontbijt en drinken en medicatie neer en gaat dan naar boven om lekker uit te slapen (vandaag tot half 12).
Buitenzitten gaat dus wel want we hebben parasol en zonnescherm dus ik hoef niet in de brandende zon te zitten. Gisteren eigenlijk de hele dag buiten gezeten; zit dan beetje te puzzelen of te lezen. De compu gaat niet zoveel aan.
Ik vind het echt een moeilijke periode nu; in hoeverre komt dit door de bestralingen en trekt het nog bij? En in hoeverre gaan we nu gewoon richting ‘Het Einde’? Kijk, het is wel duidelijk dat het nu heel slecht gaat, maar het kan ook nog bijtrekken. Of niet. Zelf ben ik er eigenlijk redelijk van overtuigd geweest dat ik de dood zou voelen aankomen en ik voel ook duidelijk dat ‘ie dichterbij komt. Logisch ook, duh, ik heb kanker! Maar ik heb ook niet het idee dat ‘ie deze week al aanbelt ofzo 
.
Maar goed, vooralsnog leef ik nog, haha, en we nemen elke dag gewoon zoals ‘ie komt.
