Gisteren was het "Bomen voor het leven"-dag. Deze dag wordt elk jaar georganiseerd door KWF Kankerbestrijding, Staatsbosbeheer en de Stichting Nationale Boomfeestdag. Op deze dag worden glaspanelen onthuld waarop de namen zijn gegraveerd van mensen die zijn overleden aan kanker. Dit gebeurt in het Koningin Wilhelminabos. Voor iedere overledene wordt op deze dag een boom geplant. Het bos dat zo ontstaat, staat symbool voor het leven dat doorgaat, maar waarin de overleden dierbaren hun plaats behouden.
Ik mocht vier mensen meenemen en ben er dus heen gegaan met mijn ouders en m’n zus en haar man. Om 14:00 moesten we aanwezig zijn bij Walibi Flevo. Vandaar werden we met bussen vervoerd naar het bos. Het weer was best goed, al was de wind wel een beetje koud. Vanuit de bus moesten we een stukje lopen naar de gedenkplek in het bos. Onderweg werden ballonnen uitgedeeld. Op de gedenkplek was een podium geplaatst waar een koor liedjes zong. De gedenkplek bestaat uit een aantal circels. In het midden staat een beeldje van koningin Wilhelmina, daaromheen staan 12 bomen. Deze staan symbool voor de 12 provincies, de 12 sterrenbeelden, maar ook voor uren, maanden, tijd. Daaromheen staan de glaspanelen waarin de namen zijn gegrafeerd. Een aantal daarvan was nog afgedekt met een doek. Om 15:00 begon een kort programma. Hierin kwamen onder andere de directeur van het KWF, de directeur van de Stichting Nationale Boomfeestdag en twee nabestaanden aan het woord. Tijdens dit alles viel mijn oog op een "V" van ganzen in de lucht boven het podium. Uiteraard moest ik meteen terug denken aan de log die Renée hier vorig jaar over schreef… Na de sprekers werd een minuut stilte gehouden. Daarna werden de balonnen opgelaten. Dat was toch wel een indrukwekkend moment. Toen was het tijd voor het onthullen van de panelen. Helaas was het erg druk en wilde iedereen natuurlijk een glimp opvangen van de naam van zijn of haar dierbare, dus dat was dringen geblazen. Renée heeft een mooi plekje, midden bovenaan het paneel. Pap had ook Renée’s moeder, die tien jaar gelezen overleed, aangemeld. Haar naam vonden we terug op een ander paneel, maar wel ongeveer op dezelfde plek (ook midden bovenin).
Toen was het tijd om de boom te gaan planten. We moesten een stukje lopen van de gedenkplaats naar de plek om de bomen te planten. Het vreemde was dat de bomen die eerst op deze plek stonden nogal recent gekapt bleken te zijn. Er lagen grote stapels boomstammen langs het pad en op het stuk grond zelf lagen veel houtsnippers. Maar goed, misschien moesten deze bomen sowieso gekapt worden omdat ze misschien ziek waren… De gaten waren al voor ons gegraven. We hadden keuze wat voor boom we wilden, het werd een rode beuk. "Boom" is overigens een groot woord, want meer dan een sprietje is het nog niet 
We zochten een leeg plekje uit om de boom te planten. Ik heb symbolisch nog een klavertje vier in het gat gelegd voordat we het dichtgooiden. Nu maar hopen dat het sprietje uitgroeid tot een grote sterke beuk!
Toen we terug liepen naar de bussen kwamen we langs de plantplekken van afgelopen jaren en kregen zo een beeld hoe onze plek er over een paar jaar uit zal zien. Het is de bedoeling van staatsbosbeheer om een zo natuurlijk mogelijk bos te laten ontstaan. Er groeien dus bijvoorbeeld ook bramenstruiken doorheen. Het terug vinden van jouw boom is dus niet zozeer de bedoeling, vandaar de monumenten op de gedenkplek.
Al met al was het een bijzondere dag.
